greece germany army : Ελλάδα, ο καλύτερος πελάτης της Γερμανίας !

«Τα όπλα μάς έσωσαν», έλεγε πριν από χρόνια ανώτατο στέλεχος της τότε κυβέρνησης εξηγώντας στους απορημένους δημοσιογράφους πως οι προμήθειες βοήθησαν τόσο στα εκάστοτε κοινοτικά πλαίσια στήριξης όσο και στις οικονομικές ενισχύσεις της Ευρώπης προς την Ελλάδα, στην ενταξιακή πορεία της Κύπρου κ.λπ.

Άρθρο των Γιώργου Τσακίρη και Νίκου Μουμούρη για τη «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία»

Τώρα που τα όπλα τελείωσαν, κάποιοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι άλλαξαν τακτική. Η Ελλάδα μετατράπηκε από έναν ισχυρό πελάτη σ' έναν οικονομικό πονοκέφαλο ολόκληρης της Ευρώπης. Εφημερίδες και περιοδικά που εξυμνούσαν την Ελλάδα πριν και μετά από κάθε προμήθεια, σήμερα γράφουν λίβελους εναντίον της.

Μία από αυτές τις χώρες είναι και η Γερμανία. Τις πιέσεις της κυβέρνησης της ζούμε καθημερινά το τελευταίο διάστημα. Πιέσεις για νέα μέτρα, για περικοπές επιδομάτων και μισθών, για απολύσεις και αλλά πολλά. Πιέσεις που συνοδεύονται, όμως, και από αιτήσεις για νέες εξοπλιστικές αγορές ανεξάρτητα αν η Ελλάδα είναι μια χώρα που οδεύει προς τη χρεοκοπία, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται.

Η γερμανική «κατοχή» είναι προφανής στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, παρά το γεγονός ότι η προμήθεια αμερικανικών αεροσκαφών είναι αυτή που στα στατιστικά στοιχεία κάνει τη διαφορά. Μια δεύτερη ματιά στον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, το Μετρό, τα νοσοκομεία και εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι πολλές γερμανικές εταιρείες χρωστούν τη γιγάντωσή τους και στην Ελλάδα.

Γερμανικά όπλα

Μόνο στις μεγάλες αγορές που μπορέσαμε να βρούμε στους τομείς της Άμυνας αλλά και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, από το 1995 μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες πολίτες έχουν πληρώσει 6,1 δισ. ευρώ σε γερμανικές εταιρείες -εξαιρώντας το θέμα του νέου αεροδρομίου.

Η Γερμανία είναι η δεύτερη χώρα από την οποία η Ελλάδα έχει πάρει τα περισσότερα όπλα. Τανκς, φρεγάτες, υποβρύχια, άρματα, πύραυλοι, ραντάρ και ό,τι άλλο παρήγε η αμυντική βιομηχανία της Γερμανίας βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο, και για να είμαστε ειλικρινείς όχι πάντα με τις καλύτερες των διαδικασιών, ούτε με βάση πάντα τις αμυντικές ανάγκες της χώρας. Αποτελούσαν όμως ένα διπλωματικό όπλο της Ελλάδας ώστε «οι σύμμαχοι να είναι ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι». Μερικές από τις μεγάλες προμήθειες από τη Γερμανία είναι:

2 Πυραυλάκατοι μεταχειρισμένες Combattante-2 FAC(Μ).

35 ραντάρ αεροσκαφών για την αναβάθμιση των F-4. Κόστος προμήθειας 336 εκατ. δολάρια.

20 ραντάρ. Έτος προμήθειας 2001.

24 άρματα PzH-2000. Κόστος 228 εκατ. δολάρια.

52 αυτοκινούμενα πυροβόλα PzH-2000. Έτος προμήθειας 2001. Κόστος 228 εκατ. δολάρια.

8 κινητήρες MTU-595.

170 πύραυλοι για το σύστημα ΡΑΜ. Κόστος 25 εκατ. δολάρια.

183 τακνς τύπου Leopard-2Α4. Κόστος 420 εκατ. ευρώ

4 φρεγάτες ΜΕΚΟ-200. Ετος προμήθειας 1988. Κόστος 1,2 δισ. δολάρια.

3 υποβρύχια τύπου 214. Κόστος 1,3 δισ. δολάρια. Θα έπρεπε το πρώτο να είχε παραδοθεί από το 2006.

1 υποβρύχιο τύπου 214. Κόστος 700 εκατ. ευρώ. Η παράδοση θα έπρεπε να γίνει φέτος.

170 τανκς Leopard-2Α5. Κόστος προμήθειας 1,7 δισ. ευρώ

350 πύραυλοι IRIS-Τ

Τηλεπικοινωνίες

Βαριά τη σκιά τους στις ελληνικές τηλεπικοινωνίες έριχναν ανέκαθεν οι γερμανικές εταιρείες, με τη Siemens να αποτελεί τον μεγαλύτερο εκπρόσωπό τους. Ακόμα και στο... πιστοποιητικό γέννησης του ΟΤΕ οι Γερμανοί είναι παρόντες, αφού η «Ελληνική Τηλεφωνική Εταιρεία», που ίδρυσε τη δεκαετία του 1930 η Siemens, ήταν η βάση για τη δημιουργία μετά τον πόλεμο του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τα λογότυπα εταιρειών τόσο από τη Δυτική όσο και από την Ανατολική Γερμανία βρίσκονταν παντού μέσα στις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ. Οι τηλεφωνικές συσκευές που εγκαθίστανται στα ελληνικά νοικοκυριά προέρχονται από τις μονάδες παραγωγής της Siemens, η οποία το 1964 και συνεργαζόμενη με την Εθνική Τράπεζα δημιουργεί τη Siemens Τηλεβιομηχανική στη Θεσσαλονίκη, που θα αποτελέσει ισχυρό βραχίονα για την περαιτέρω διείσδυση της πολυεθνικής στις ελληνικές τηλεπικοινωνίες.

Φτάνουμε στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν οι αποφάσεις των κυβερνήσεων εκείνης της περιόδου ανοίγουν τον δρόμο για την κυριαρχία της Siemens και της (συνεργαζόμενης με τη σουηδική Ericsson) Ιντρακόμ στον ΟΤΕ. Η ανάθεση στις δύο εταιρείες των πρώτων ψηφιακών κυκλωμάτων για τον εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ προκάλεσε το ενδιαφέρον της Δικαιοσύνης και τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό, αποτέλεσε παράλληλα το ορεκτικό για το... κύριο πιάτο που σερβιρίστηκε στα τέλη του 1997, με τις πενταετούς διάρκειας προγραμματικές συμβάσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η Siemens έλαβε παραγγελίες από τον ΟΤΕ συνολικού ύψους 158 δισ. δρχ. (464 εκατ. ευρώ), που με διαδοχικές επεκτάσεις ακόμα και μετά τη λήξη των προγραμματικών συμφωνιών το 2002 υπολογίζεται ότι ξεπέρασαν τα 200 δισ. δρχ. (567 εκατ. ευρώ).

Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνονται τα συμβόλαια που κέρδισε η Siemens ακολουθώντας τον ΟΤΕ στις βαλκανικές χώρες και, κυρίως, στη Ρουμανία. Ούτε βέβαια οι συμφωνίες που έκλεισε με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και τις τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση της αγοράς το 2001.

Πρώτα οι Γερμανοί εκσυγχρόνισαν τον ΟΤΕ και μετά τον... αγόρασαν, αφού προηγήθηκε η Marfin Investment Group, που από το καλοκαίρι του 2007 επένδυε στον ΟΤΕ και είχε φτάσει να ελέγχει ώς και το 20% της επιχείρησης. Την άνοιξη του 2008 η εταιρεία μεταβίβασε το συγκεκριμένο ποσοστό στην Deutsche Telekom, η οποία δίνοντας μόλις 430 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο απέκτησε ουσιαστικό λόγο στα διοικητικά του οργανισμού. Συρόμενη από τις εξελίξεις αλλά και από τη συμφωνία που υπέγραψε η ίδια με τους Γερμανούς, η κυβέρνηση της Ν.Δ. υποχρεώθηκε να παραχωρήσει επιπλέον 5% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom έναντι περίπου 600 εκατ. ευρώ. Οι Γερμανοί, που αυτή τη στιγμή έχουν στην κατοχή τους το 30% των μετοχών του ΟΤΕ, επιδιώκουν την περαιτέρω ενίσχυση του μεριδίου τους προκειμένου να έχουν τον πλήρη έλεγχο του οργανισμού κάποια στιγμή στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.

tvxs.gr

greece : Μαχητικό τέταρτης γενιάς

Οι "αερομαχίες" κυβερνήσεων και εταιρειών για το νέο μαχητικό αεροσκάφος. Μέσα στο 2010 θα αποφασιστεί ποιο αεροπλάνο θα αγοράσουμε.

Μια φράση του  Υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν αρκετή για να δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα:

"Μέχρι το τέλος  του 2010 θα λάβουμε αποφάσεις για  το νέο μαχητικό".

Ειπώθηκε σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη και  η είδηση πέρασε, αναλογικά με τη βαρύτητά της, σχετικά απαρατήρητη. Καθόλου όμως για τους εμπόρους όπλων και τις κυβερνήσεις που προωθούν τα συμφέροντά τους.

Η Ελλάδα ουσιαστικά ξεπαγώνει το μεγαλύτερο πρόγραμμα  όλων των εποχών, το νέο πρόγραμμα  του αιώνα: το αεροσκάφος 4ης γενιάς, σύμφωνα με τους ειδικούς, θα έχει κόστος-μαμούθ, πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Εάν παραγγελθούν 40 μαχητικά το κόστος, μαζί με τα όπλα τους θα φτάσει τα 4 - 4, 5 δισεκατομμύρια ευρώ ενώ αν παραγγελθούν 60 αεροπλάνα ενδέχεται θα φτάσει τα 6,5 – 7 δισεκατομμύρια ευρώ!

Ήδη από το 2000 το ΚΥΣΕΑ είχε ανακοινώσει την προμήθεια 60 αεροσκαφών, όμως το πρόγραμμα, για λόγους …Ολυμπιακών Αγώνων, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Όσο και αν ακούγεται  παράδοξο, ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας αποτελεί ίσως την καλύτερη ευκαιρία να δοθούν ανταλλάγματα στους επίδοξους προστάτες της χώρας και να εξασφαλιστεί η πολυπόθητη στήριξη της ελληνικής οικονομίας.

Όμως υπάρχει  και άλλος λόγος, σαφώς πιο ουσιαστικός: η Τουρκία από το 2015 θα αρχίσει να παραλαμβάνει τα αμερικανικά μαχητικά τύπου JSF και θα είναι η πρώτη χώρα στη γειτονιά μας που θα αποκτήσει έναν πανίσχυρο στόλο αεροσκαφών 4ης γενιάς. Με συμμετοχή στην παραγωγή του, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα παραλαμβάνουν 12 JSF το χρόνο με απώτατο σκοπό να αποκτηθούν 120 αεροσκάφη!

Εκ των πραγμάτων  η Ελλάδα, για τη διατήρηση των  ισορροπιών, δεν μπορεί να μείνει παθητικός θεατής. Η Πολεμική Αεροπορία πρέπει να εξοπλιστεί το ίδιο καλά. 

Τα υποψήφια αεροσκάφη

"Ποτέ στην Ελλάδα δεν έγιναν αγορές μαχητικών αεροσκαφών με βάση πραγματικά επιχειρησιακά κριτήρια"  υπογραμμίζει με νόημα έμπειρος πιλότος  της Πολεμικής Αεροπορίας.

Είναι άλλωστε  κοινό μυστικό: όποιος ασκεί την  ισχυρότερη πολιτική πίεση συνήθως  κερδίζει τους διαγωνισμούς. Και όσο μεγαλύτερος ο βαθμός εξάρτησης της χώρας τόσο αυτή ευκολότερα ενδίδει στις πιέσεις.

Στην παρούσα  συγκυρία, η Ελλάδα μοιάζει με δορυφόρο και όχι με ισότιμο εταίρο της Ευρωπαικής Ένωσης: με το πιστόλι της επιτήρησης στον κρόταφο, είναι έτοιμη να πει το ναι σε πολυτελή προιόντα.

Άρα τι; Άρα Eurofighter, απαντά η κοινή λογική. Υπάρχει και το πάτημα της απόφασης του ΚΥΣΕΑ, το 1999 επί Σημίτη, για προμήθεια του συγκεκριμένου τύπου, αν και ποτέ δεν ενεργοποιήθηκε από τη χώρα μας η μονογραφείσα σύμβαση για την αγορά 60 αεροσκαφών.

"Μια πόρσε σε επαρχιακό δρόμο"

To Eurofighter είναι το πρώτο κοινό ευρωπαικό μαχητικό, το "καμάρι" της ευρωπαικής αεροπορικής τεχνολογίας. Κατασκευάζεται από κονσόρτσιουμ εταιρειών από τη Γερμανία, τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ισπανία.

Το μεγάλο πλεονέκτημά  του είναι ότι έχει δοκιμαστεί αρκούντως, καθώς πάνω από 700 αεροσκάφη  του τύπου πετάνε με τα χρώματα των μεγαλύτερων πολεμικών αεροποριών του κόσμου. Το μειονέκτημα του η τιμή: είναι στην κυριολεξία πανάκριβο, "είναι σα να βάζεις μια Πόρσε σε επαρχιακό δρόμο"όπως επισημαίνει ειδικός σε θέματα αεροσκαφών.

Και οι Πόρσε, ως γνωστόν, καταπίνουν τα καύσιμα. Μια ώρα πτήσης με Eurofighter κοστίζει τουλάχιστον 20 χιλιάδες ευρώ. 

Μια άλλη Πόρσε, και ίσως το αντίπαλον δέος στο ευρωμαχητικό, είναι το αμερικανικό μαχητικό JSF, γνωστό και ως F-35, που έχει χαρακτηριστεί ως το μαχητικό του μέλλοντος. Μάλιστα οι Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι είναι τόσο προηγμένο που άνετα χαρακτηρίζεται ως αεροσκάφος 5ης γενιάς –άλλωστε οι Ρώσοι κατασκεύασαν πρόσφατα το 5ης γενιάς PAK-FA για να ανταγωνιστούν το JSF.

Στα πλεονέκτηματά του εγγράφονται ο τρομερά δυνατός κινητήρας, τα επαρκή stealth στοιχεία και ότι μπορεί να συνεργαστεί καλύτερα με τα υπάρχοντα F-16 του ελληνικού οπλοστασίου. Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία, στη σύγκριση με τα άλλα μαχητικά είναι αποτελεσματικότερο κατά 6 φορές εναντίον στόχων αέρος και κατά 9 φορές εναντίον κινητών στόχων. Ωστόσο, στα μειονεκτήματά του, εκτός από την υψηλή τιμή, προστίθεται το γεγονός ότι μόλις πρόσφατα ξεπέρασε τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στις διαμορφώσεις του και συνεπώς έχει πολύ μικρή θητεία στον αέρα.

Οι ΗΠΑ και οι άλλοι

Οι Αμερικανοί, που σε αυτή τη συγκυρία φαντάζουν outsider, έχουν προτείνει στην Ελλάδα άλλα δύο αεροσκάφη, εξίσου outsider.

Ο λόγος για  το F-18 Super Hornet και για το F-16 BLOCK 60. Το μεν πρώτο διακρίνεται για την «ευστοχία» του καθώς διαθέτει ένα κορυφαίο ραντάρ, το APG-79, το οποίο εμπλέκει πολλαπλούς εναέριους στόχους από μεγάλη απόσταση. Από την άλλη πλευρά το νέο F-16 αποτελεί πάντοτε μια αξιόπιστη λύση και αποτρέπει τα προβλήματα της πολυτυπίας στην ελληνική πολεμική αεροπορία. Ωστόσο, με δεδομένη τη φιλοτουρκική πολιτική των ΗΠΑ και τη χαμηλή επιρροή τους στο ελληνικό γίγνεσθαι, τη συγκεκριμένη περίοδο, μοιάζουν να χάνουν έδαφος στον ανταγωνισμό.

Για τους ίδιους λόγους outsider πρέπει να θεωρείται και το σουηδικό μαχητικό Gripen. Οι απροκάλυπτες φιλοτουρκικές θέσεις του σουηδικού υπουργείου Εξωτερικών δεν έμειναν απαρατήρητες στο ελληνικό πεντάγωνο.

Μολονότι, για το επιχειρησιακό περιβάλλον του Αιγαίο, το Gripen θεωρείται ιδανικό αεροσκάφος ενώ είναι και το πιο φθηνό, σε σχέση με τους ανταγωνιστές του. "Τι είναι προτιμότερο; Να έχεις 60 Πόρσε, που θα σκέφτεσαι πως θα τις κινήσεις –βλέπε αναχαιτίσεις- ή να  έχεις 100 Γκολφ και να βρίσκεσαι παντού και να κάνεις τη δουλειά σου;"αναρωτιέται με συνειρμούς ο καταρτισμένος συνομιλητής μας.

Αφήσαμε προς το τέλος, το γαλλικό Rafale, όχι γιατί υστερεί τεχνολογικά από τους αντιπάλους του. Ίσα-ίσα που κατά την τελευταία διεθνή αεροπορική έκθεση στο Μπουρζέ, έξω από το Παρίσι, είχε κλέψει την παράσταση, κατά τη διάρκεια των πτητικών επιδείξεων, με την απίστευτη ευελιξία του.

Επιπλέον θα μπορούσε να αποτελέσει τον καλύτερο διάδοχο των Mirage-2000 που διακρίθηκαν και διακρίνονται στο Αιγαίο και που πάντοτε αποτελούν φόβητρο για τους Τούρκους, καθώς δεν διαθέτουν γαλλικά αεροσκάφη και δεν γνωρίζουν τη γαλλική τεχνολογία.

Όμως η χώρα μας ήδη συμφώνησε να προμηθευτεί 6 γαλλικές φρεγάτες τύπου FREMM και ελικόπτερα μεταφοράς προσωπικού. "Αποκλείεται να ψωνίσουμε τα πάντα από τη Γαλλία" αναφέρει, σε κατ’ιδίαν συζήτηση μαζί μας, έλληνας πιλότος.

Κάπως έτσι έχουν  τα πράγματα και με τη ρωσική επιλογή. Με δεδομένο ότι έχουμε τα περισσότερα ρωσικά όπλα, από κάθε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ, είναι μάλλον απίθανο να επιλεγεί το ρωσικό μαχητικό Sukhoi-35. Το αεροσκάφος είναι γνωστό σε όλους τους λάτρεις του αεροπλάνου για τον περίφημο ελιγμό "Κόμπρα", δηλαδή κατακόρυφη άνοδος και φρενάρισμα στον αέρα! Ωστόσο οι Ρώσοι θα ικανοποιηθούν με τη διαφαινόμενη επιβεβαίωση της συμφωνίας για την προμήθεια των τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης BMP-3.

sport24.gr